نفرین ابد بر تو، که آن ساقی چشمت

دردی کش خمخا نه ی  تزویر و ریا بود

پرورده مریم هم اگر چشم تو میدید

عیسای دگر می شد و ، غافل ز خدا بود

َ

       نفرین ابد بر تو ، که از پیکر عمرم

       نیمی که روان داشت ، جدا کردی و رفتی

      نفرین ابد بر تو، که این شمع سحر را

       در رهگذر باد، رها کردی و رفتی

نفرین، بستایشگرت از روز ازل باد

کاینگونه ترا غره بزیبایی خود کرد

پوشیده ز خاک ، آینه ی حسن تو گردد

کاینگونه تو را مست ، ز شیدایی خود کرد

       این بود وفاداری و ، این بود محبت؟

     ای کاش ، نخستسن سخنت رنگ هوس داشت

      ای کاش ، که آن محفل دلساده فریبت

      بر سر در خود، مهر و نشانی  ز قفس داشت

دیوانه برو ، ورنه چنان سخت ببوسم

لبهای تو می ریخته را ، کز سخن افتی

دیوانه برو ، ورنه چنان سخت خروشم

تا گریه کنان آئی و ، در پای من افتی

      دیوانه برو ، تا نزدم چنگ بگیسوت

     صورتگر تو ، زحمت بسیار کشیده

     تا نقش تو را با همه نیرنگ، بصد رنگ

     چون صورت بی روح ، بدیوار کشیده

تنها بگذارم ، که در این سینه دل من

یکچند ، لب از شکوه ی بیهوده ببندد

بگذار ، که این شاعر دلخسته هم از رنج

یک لحظه بیاساید و ، یک بار بخندد

      ساکت بنشین ، تا بگشایم گره از روی

      در چهره من ، خستگی از دور هویداست

     آسوده گذارم ، که در این موج سرشکم

     گیسوی بهم ریخته بر دوش تو ، پیداست

من عاشق احساس پر از آتش خویشم

خاکستر سردی چو تو ، با من ننشیند

باید تو ز من دور شوی ، تا که جهانی

این آتش پنهان شده را ، باز ببیند

((معین کرمانشاهی))

گفت دیدی ؟چگونه آزردم

دل زود آشنای ساده تو را؟

گفت دیدی؟ که عاقبت کشتم

روح آزاد و اوفتاده تو!

      گفت دیدی ؟چگونه بشکستم

      اعتبار تو ز خود خواهی!

      گفت دیدی که سوختم آخر

     خرمن دوستی ز گمراهی

گفت دیدی ، که دوستانه تو را

با چه نیرنگ ، راندم از یاران!

 گفت دیدی؟که پاک فرسودم

تن غم پرورت ، چو بیماران!

    گفت دیدی؟که از تو ببریدم

   عشق دیرین نازنین  ترا!  

   گفت دیدی؟با شک و خون شستم 

   رنگ و بوی گل جبین  ترا!  

گفت دیدی؟که جمله نیکی تو

با دو رنگی ، ز یاد خود بردم!

گفت دیدی؟که بعد از آنهمه صدق

کز تو دیدم ، روانت آزردم!

       گفت دیدی؟که از سرت بیرون

       کردم اندیشه ی  وفاداری! 

      گفت دیدی؟ که در تو شد خاموش

      آتش مهربانی و یاری!

گفت دیدی ؟ که در زمانه ما

معنی دوستی دگرگون است!

گفت دیدی ؟ هر که این سودا

در سرش بود و هست ، مغبون است!

     گفت دیدی؟ که از حسادت و بغض

    دوستی را  ندیده  بگرفتم!

    گفت دیدی؟ که آنچه مدحم را

    گفته ای  ناشنیده   بگرفتم!

گفتم آری ، یکایک  اینها را

دیدم و اعتنا نکردم من

گله ی دوستانه ای هم ، هیچ

از تو ای بی صفا ، نکردم من

    صبر کن ، تا که عکس کرده خویش

  اندر آیینه ی  زمان بینی

  من نباشم اگر ، خدایی هست

  هر چه دیدم ؟ یکان یکان  بینی

                                                          ((معین کرمانشاهی))